Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar soms mis ik de plek waar ik ben opgegroeid, de Veluwe. Niet zozeer het dorp (no offense, Ermelo, maar steden als Groningen en Gorinchem liggen mij nu eenmaal beter), maar de omgeving. Hoewel ik nu altijd de mogelijkheid heb om door de uiterwaarden te slenteren en regelmatig door de Dordtse Biesbosch sjouw met mijn camera, kan dat toch niet tippen aan de Veluwe. Natuurlijk komt dat deels door de herinneringen (de geweldige picknicks met de hele familie, ongelofelijk hoeveel eten en drinken mijn vader altijd uit zijn rugzak tevoorschijn wist te toveren; met mijn vader trainen voor het winterkamp op het moment dat we op last van de brandweer het bos niet meer in mochten omdat er teveel sneeuw was gevallen en er zware takken van bomen afvielen, wisten wij veel, maar mijn moeder wel en die heeft zich toch wel zorgen gemaakt; na een militaire oefening op de hei met het hele gezin op zoek gaan naar kogelhulzen; zelfs op mijn vrijgezellenfeest zijn we met z’n allen het bos in gestuurd om opdrachten uit te voeren), maar voor een groot deel ook omdat de Veluwe zo mooi is. Ik vind niets zo heerlijk als in mijn eentje door het bos lopen en dat doe ik dan ook regelmatig als ik in de buurt van Ermelo moet zijn. Dan rij ik naar Het Roode Koper, parkeer ik daar de auto en afhankelijk van het weer (en mijn fysieke toestand…) volg ik een kortere of langere uitgezette wandelroute. Mijn vader weet letterlijk overal op de Veluwe de weg, volgt nooit wandelroutes en gebruikt nooit een kaart, maar dat richtingsgevoel heb ik jammer genoeg niet van hem gekregen… Wanneer het hard heeft geregend zijn niet alle uitgezette routes even goed begaanbaar (lees: dan staat het pad compleet onder water), maar ik durf zo niet te zeggen welke kleuren dat zijn. Gelukkig wordt het gemeld op het informatiebord op de parkeerplaats.

Eén van mijn favoriete vakantiebestemmingen is Zwitserland. Niet alleen omdat mijn halve schoonfamilie daar woont, maar ik ben ook gek op het land. Het Zwitserduits klinkt prachtig melodieus, de treinen rijden er altijd op tijd, Zwitsers vlees en kaas is heerlijk eerlijk (en dat proef je!), de uitzichten zijn weids, je kunt er fantastisch wandelen en niets is zo lekker als het lokale bier dat een uurtje heeft liggen koelen in een emmer koud water uit de rivier. Ons ‘vaste stekkie’ is camping Rütti in Stechelberg, in het Berner Oberland. (Het lokale bier hier, voor de geïnteresseerden, heet Rugenbräu en smaakt het lekkerst als het heeft kunnen koelen in de Weisse Lütschine die langs de camping stroomt. Wel de flesjes goed ‘verankeren’… ) Al met al gaan we jaarlijks wel een keer naar Zwitserland, de ene keer wat langer dan de andere keer. Vorig jaar was het een bliksembezoek; ons enige doel was toen het te voet bereiken van de top van de Schilthorn. Dat is gelukt in iets minder dan 6 uur, maar uiteraard is het maken van mooie foto’s er toen bij ingeschoten. Tijdens onze eerste vakantie samen in Zwitserland, inmiddels zo’n tien jaar geleden, zijn we een nacht gaan wildkamperen en hebben we mooie foto’s gemaakt (denk aan een piepklein koepeltentje dat we onderaan een enorme gletsjer bleken te hebben opgezet), maar nog op de ouderwetse manier: met een rolletje. Bewijs van die avonturen kan ik hier dus niet leveren (maar ze zijn echt gebeurd, echt waar!). Gelukkig heb ik tijdens alle andere Zwitserlandtripjes zoveel foto’s gemaakt, dat ik jullie hier nu een mooie selectie kan voorschotelen.

Sinds november 2013 woon ik met mijn man in Gorinchem. Destijds vanwege werk (ik in Beuningen, hij in Rotterdam) noodgedwongen op zoek gegaan naar een nieuwe woonplaats, allebei nog nooit in Gorinchem geweest en allebei verliefd geworden op het stadje. We wonen ideaal, vlakbij het centrum én vlakbij de dijk, en ieder stukje van de stad is prachtig. Als het lekker weer is grijp ik mijn camera en ga ik struinen, meestal over de stadswal of de dijk. Vanaf Buiten de Waterpoort, hier vlak achter, kun je de Merwedebrug goed zien liggen. Ik speel met het idee om daar een jaar lang iedere dag vanaf hetzelfde punt een foto van te maken, een idee dat ik heb opgedaan toen ik in Panorama Mesdag de foto-expositie New Horizons van Bruno van den Elshout zag. Wie weet. Mocht het ooit zo ver komen, dan komen alle 365 foto’s op mijn blog te staan!

Welkom op mijn blog! Waarom ik met een blog ben begonnen? Noem het bezigheidstherapie. Ik schrijf graag; mijn updates per e-mail naar familie en vrienden zijn berucht en ik heb meer dan eens de tip gekregen om te gaan bloggen. En nu heb ik dan eindelijk de stap gezet. Maar don’t worry, op mijn blog geen ellenlange verhalen met een boodschap. Zie mijn blog als een dagboek waarin ik vooral foto’s deel van wat mij bezighoudt. Geniet ervan, ik hoop dat je net zoveel plezier beleeft aan mijn foto’s als ik!