Als het lekker weer is en ik met de hond in het bos wil gaan wandelen, heb ik vanuit Gorinchem een paar opties. Het Lingebos is in de buurt; tien minuutjes met de auto en we zijn er. Verdwalen is er gezien de omvang van het bos onmogelijk en inmiddels kunnen zowel ik als de hond alle paadjes daar dromen. Een andere optie is de Loonse en Drunense Duinen. Ietsjes verder, maar ook een stuk groter. De weg er naartoe kan ik inmiddels dromen, maar de uitgezette wandelroutes daar hebben we nog niet allemaal uitgeprobeerd. Ik volg daar absoluut de paaltjes, want met mijn richtingsgevoel (ik heb het richtingsgevoel van een theelepeltje zeg ik altijd) zouden we zo maar aan het dwalen kunnen raken… Genoeg om nog te ontdekken daar, zelfs op de gebaande paden! Een derde optie is de Dordtse Biesbosch. Voor mijn werk moest ik regelmatig in Dordrecht zijn en ik plakte daar altijd een uurtje uitwaaien (compleet met picknick) in de Biesbosch aan vast. Het bos is groot genoeg om een flink stuk te lopen, maar te klein om compleet de weg kwijt te raken (zelfs voor iemand met het richtingsgevoel van een theelepeltje). De foto’s hieronder heb ik tijdens die uurtjes gemaakt. Fotograferen en een dolblije hond aan de riem proberen te houden is een slechte combi, heb ik gemerkt…
Maand: mei 2017
Beestjes
Sinds ons buurmeisje twee jaar terug in de zomer verrukt “allemaal bééstjes!’ uitriep terwijl ze keek naar een groep migrerende torretjes, heten beestjes bij ons thuis ook bééstjes. Tot een bepaalde omvang; cavia’s zijn gewoon cavia’s en de hond is gewoon een hond, maar slakken, rupsjes, vlindertjes en al dat soort klein grut zijn bééstjes. En wat zijn die leuk om op de foto te zetten! Slakken hebben mijn voorkeur; die bewegen niet zo snel. Aangezien mijn lens niet zo ver zoomt, moet ik bovenop een bééstje duiken om ‘m fatsoenlijk op de foto te krijgen. Of heel veel geduld hebben natuurlijk. Hoe dan ook, de (uiteenlopende) resultaten mogen er zijn!