Waarom ik met een blog ben begonnen? Noem het bezigheidstherapie. Ik schrijf graag; mijn updates per e-mail naar familie en vrienden zijn berucht en ik heb meer dan eens de tip gekregen om te gaan bloggen. En nu heb ik dan eindelijk de stap gezet. Maar don’t worry, op mijn blog geen ellenlange verhalen met een boodschap. Zie mijn blog als een dagboek waarin ik vooral foto’s deel van wat mij bezighoudt. Sinds ik voor mijn 28ste verjaardag een camera kado kreeg van mijn man (dat is bijna twee jaar geleden, doe zelf het rekenwerk maar…), is fotograferen een hobby van me. Mijn foto’s zijn niet onaardig (al zeg ik het zelf), maar de voorpret en het maken van de foto’s vormen voor mij de grootste bron van vermaak. Waar zullen we naartoe gaan? Ik ben gek op fotograferen in kasteelruïnes en verlaten gebouwen, maar ook in de natuur kan ik uren met mijn camera dwalen. Hoe zal de locatie er in het echt uit zien? Kunnen we het gebouw in of blijft het vandaag bij ‘buitenkantfoto’s’?  Detailfoto’s zijn mijn specialiteit. Hoe krijg ik het contrast tussen die ene mooie bloem en de vervallen kasteelmuur zo goed mogelijk in beeld? Hoe krijg ik die enorme slak zo close-up mogelijk in beeld zonder dat ik op mijn buik in het kletsnatte gras hoef te liggen? Uiteraard pak ik soms ook mijn camera voor gewone huis-, tuin- en keukenfotografie; het hoeft niet altijd creatief. Tripjes naar de dierentuin leveren altijd leuke plaatjes op en ook vakantiefoto’s komen prachtig in een album. Fotobewerking doe ik niet. Ik heb er de software niet voor dus voor mijn foto’s geldt: wat je ziet is helemaal echt. Geniet ervan, ik hoop dat je net zoveel plezier beleeft aan mijn foto’s als ik!

O ja, mocht je mijn foto’s zó mooi vinden dat je ze ergens voor wil gebruiken, dan ben ik natuurlijk hartstikke trots en gevleid, maar wil je daar dan wel eerst toestemming voor vragen? Dank!